Leeftijd is ook maar een getal

 

Een gastblog van Addy van Beek

Alweer twee weken geleden mocht ik bij TedxYouth@Brabantlaan zijn. Mocht zijn, want het voelt als een groot cadeau dat ik, als bijna 40-jarige volwassene, een hele dag me kon laten inspireren op een evenement voor en door jongeren.

Verwachtingsvol ging ik dan ook op weg, die regenachtige zondag, in de trein. Dat het een gave dag ging worden wist ik eigenlijk al van te voren. De vorige twee edities had ik vanaf de zijlijn gevolgd via social media, en naderhand verschillende talks teruggekeken via de website. De energie spatte er steeds van alle kanten vanaf. En omdat de berichtgeving op facebook vooraf over deze editie in Breda ook zo enthousiast en prikkelend was, kon dit alleen maar een mooie dag worden.

Behalve heel veel zin en nieuwsgierigheid reisde er ook een vraag in mij mee tijdens de treinreis: hebben jongeren meer lef dan mijn generatie en die daarvoor of lijkt dat alleen maar zo? Dat zit zo: de laatste tijd (weken, maanden, misschien al wel de laatste paar jaar) valt het me steeds vaker op dat als ik iets lees over een initiatief of project waar ik blij van word, of inspiratie van krijg, de bedenkers en uitvoerders jonger zijn dan ik. Deze mensen lijken altijd geboren in de jaren ’80 of ’90 (nou ja, niet altijd natuurlijk, daarmee zou ik bijvoorbeeld Roos en Mariëlle behoorlijk tekort doen), of zelfs in deze eeuw. En dus vraag ik me af of het inderdaad zo is dat deze jongeren vaker dan mijn leeftijdsgenoten gewoon gaan voor hun dromen en hun rebelsheid leven. En zit dat dan inderdaad meer in de generaties na mij? Of komt het gewoon doordat ik me stiekem toch teveel laat leiden door schijnzekerheden als vast inkomen, huis met hypotheek waardoor er minder ruimte overblijft om mijn passie achterna te gaan (hoe hard ik ook roep dat ik dat niet wil). En is dat iets wat gewoon ‘past’ bij de levensfase waar ik inzit en gaan de jongeren van nu dat later ook merken? Ik wist het niet, maar misschien ging deze Tedx  Youth-dag me wel helpen.

Aangekomen bij podium Bloos heb ik me vooral ondergedompeld in alles wat er voorbij kwam. En dat was nogal wat. Wat een diversiteit aan verhalen kwam daar voorbij.  Bijna alle talks raakten me wel ergens. Omdat er herkenning was in de zoektocht of motivatie of in de visie die de sprekers lieten horen. Of omdat het gewoon heel blijmakend was (lang leve de staande ovatie!).  Dat betekende dus kippenvel, tranen in m’n ogen, lachen… Ik was onder de indruk van de wijsheid die deze jonge mensen lieten horen en van de kwetsbaarheid die ze lieten zien.

Ondanks de verschillen die er waren tussen de mensen en de verhalen viel me gaandeweg de verhalen steeds meer op dat er eigenlijk zoveel gelijkheid was: iedere spreker vertelde wel iets over de zoektocht die hij had doorlopen, over de drijfveer die ten grondslag ligt aan het initiatief wat genomen was, over de twijfels die er soms ook waren, over de reacties van anderen die er iets van vinden, over de tijd die het kostte om op dit punt te komen. En daar zit dan de verbinding: want al deze dingen herken ik, in mezelf, of bij andere leeftijdgenoten om mij heen. Allemaal zaken die de energie in zich hebben om de rebel in je wakker te maken, of de stemmetjes zijn die tegen die rebel in jezelf zeggen dat het toch niet lukt. Dat is vooral heel universeel, en niet gebonden aan leeftijd. Ik geloWees niet bangof dat alle mensen deze positieve of negatieve duwtjes in zichzelf wel herkennen. En dus zijn deze jongeren vooral mensen, en is hun geboortejaar ook maar een getal (net als dat van mij). We kunnen vooral van elkaar leren als mensen, dwars door generaties heen.

Een echt antwoord op m’n vraag had ik aan het einde van de dag niet, maar het maakte niets meer uit. In pla
ats van de verschillen tussen deze (overigens geweldige jongeren) en mijzelf en m’n leeftijdgenoten neem ik vooral mee wat ons bindt. En dat is vele malen belangrijker!

Addy van Beek
39 jaar jong
Den Bosch

PS: wat ik ga doen om de rebel in mijzelf levend te houden is veel sjansen en goed onthouden dat ik niet de hele wereld hoef te verbeteren maar dat ik met die van mezelf mag beginnen (met dank aan Eva en Farid). Dank dat ik erbij mocht zijn

En nog een ps: afgelopen week was ik op een andere bijeenkomst waar Freek de Jonge een gedicht voordroeg. De tekst is op het lijf geschreven van de rebellen in ons allemaal. Ik stuur het dus even mee.

Meer weten over Addy? Je vindt haar op Llinked In en hier op twitter: @Addy_vB

Laat een reactie achter

Je email adres zal niet worden getoond.

*